Nee, ik schrijf nooit over politieke nieuwsonderwerpen. Want dit vereist accuratie over de actualiteit die ook meteen vergankelijk is. En ik heb ook het idee nooit dusdanig volledig te kunnen zijn dat daarmee correcte opinievorming wordt bereikt. Anderen kunnen dat beter.
Maar vandaag, zaterdag 21 januari 2012, las ik een opiniestuk in De Volkskrant geschreven door Betsy Udink, de vrouw van oud-Turkije ambassadeur Marcel Kurpershoek met de titel: ‘Turkije, van militaire staat naar politiestaat’.
Betsy Udink is een Nederlands schrijfster en journaliste en schreef voor onder meer de Nederlandse kranten NRC Handelsblad, De Volkskrant, Het Parool, Vrij Nederland en Trouw. Ze verbleef in Caïro, New York, Damascus, Beiroet, Ankara en Brussel.
Dit opiniestuk in De Volkskrant is zeer verhelderend over hét politieke onderwerp van nu in Turkije, namelijk Ergenekon – de Diepe Staat. Ik het daarom via dit Blog ook toegankelijk maken. Zoals Betsy schrijft, hangt Ergenekon van verwarring en warrigheid aan elkaar, maar is het wel dé belangrijkste onderliggende drijfveer in de vorming van de hedendaagse Turkse staat. Het is er niet en het is er wel…

Ergenekon is er niet, want er is geen bewijs voor.
Ergenekon is er wel, want de Turkse staat wordt er op vormgegeven.
Dat laatste gaat niet zonder geweld en grondwettelijke veranderingen. Dus we hebben het hier over een heel krachtig en uniek politiek mechanisme. Dit mechanisme had niet functioneel kunnen zijn zonder de arm van de Islam, maar ook niet zonder de niche in de Turkse politiek die Erdoğan en zijn AK-partij hebben opgevuld sinds 2003. Let wel: er was dus niets en nu is er iets. Dat niets is de leegte die er was nadat de stralen van de ster van Atatürk meer en meer afnamen en zijn idoolschap kunstmatig in stand werd gehouden. Voor de bevolking werd Atatürk een symbool voor de staat die Turkije was. Maar het hoe, waarom, wat, wanneer is alleen in heroïsche termen te ‘bewonderen’ in Anıtkabir het mausoleum in Ankara van Mustafa Kemal Atatürk, de eerste president van de Republiek Turkije. Bombastische wilde veldslagen met poppen en geluid, bewonderenswaardige portretgalerijen van bewonderenswaardige militairen. Veel adoratie rondom het graf zelf, waar niemand ooit in mag behalve de schoonmaker. Realiteit is er weinig te vinden, wel persoonsverheerlijking. De opgezette hond van Atatürk staat naast zijn gedragen kledij en scheerspullen. Weinig feitelijk historisch is er te vernemen, wel veel wapenfeiten en héél veel spreekt er tot de (analfabete) verbeelding. Je mag alleen maar houden van Atatürk en over zijn dood heen aan Hem en Zijn Strijd snuffelen. Atatürk en Zijn Staat zijn teruggebracht tot Anıtkabir, maar omdat Turkije groot is en machtig wil zijn, bestaat er nu Ergenekon. De Diepe Staat heeft de Oppervlakkige Staat omvergeworpen en arrestaties zijn aan de orde van de dag.
De Turk kan weer verder geloven. Eerst in Atatürk, nu in Ergenekon en later wellicht in de Islamitische Staat.

Anıtkabir

Anıtkabir


Anıtkabir

Anıtkabir


Ergenekon in de nieuwsbladen

Ergenekon in de nieuwsbladen


Fethullah Gülen

Fethullah Gülen - Turkse islamitische prediker en de leider van de Gülen-beweging in Turkije


Met dank aan Betsy Udink.

Advertenties