Met projectleider Emine van het NIHAnkara (Nederlands Instituut voor Hoger Onderwijs in Ankara) proberen we EKOKAP, een ecologisch onderzoeks-, studie- en constructieproject met een Coca-Cola & UNDP fonds genaamd Hayata+ (Life+), op de rails te krijgen.

EKOKAP betreft een afvalwaterzuiveringssysteem in de vallei direct naast ons dorp. Ibrahimpaşa heeft nog een open riool en vooral als het hoogzomer is en heet, wil de open zwarte plomp onder ons raam nog wel eens flink stinken… Er worden twee geschakelde ondiepe waterbassins gebouwd met buizen en een pompinstallatie erin, draaiend op zonne-energie. Afvalwater komt er schoon genoeg weer uit om de tuinen mee te bevloeien, zodat een valleivernietigend rioolbuizennet overbodig wordt.
En dat is het doel van dit testproject: elk dorp krijgt zijn eigen afvalwateroplossing op maat gemaakt.

Afvalwater in de vallei van Ibrahimpaşa

Afvalwater in de vallei van Ibrahimpaşa


De gehele projectontwikkeling wordt gevolgd door de studenten Ecologie van de hogere beroepsopleiding Cappadocië (KMYO) in Mustafapaşa. Het harde klimaat moet eerst een jaar over de constructie heengaan om te kijken of de micro-organismen in het rietland overleven en het zuiveringswerk blijven doen.
Het hele concept is nieuw in Turkije en wordt uitgevoerd door Yabataş Mühendislik een Turks ingenieursbedrijf met ecologische specialisatie. We zijn, met gemeenschappelijke krachten, al twee jaar bezig om het project van de grond te krijgen in organisatorische zin. Lezingen, presentaties en kunstprojecten hebben EKOKAP (Ecologisch Kapadokya) breed aangekondigd in de regio.
Mijn EKOKAP presentatie aan breed Cappadocisch publiek

Mijn EKOKAP presentatie aan breed Cappadocisch publiek


Ondertussen heeft onze burgemeester (Muhtar) gewisseld met de vorige, tijdens de recente verkiezingen in het voorjaar 2009. De laatste inspanningen om het ecologische rietland te realiseren worden nu gedaan met de nieuwe Muhtar van Ibrahimpaşa. Deze is nog niet ingevoerd in zijn nieuwe baan, laat staan in zo’n specialisaties internationaal doorontwikkeld project als EKOKAP.
Talloze telefoontjes zijn al over en weer gegaan om te informeren en de laatste ondertekende documenten in handen te krijgen van: de Muhtar-zelf, de provinciegouverneur (Vali), de regiogouverneur (Kaymakam) en de regiocommissie voor behoud van landschap en cultuur (Koruma Kurulu). De laatste groep geeft het definitieve fiat middels een aanstaande vergadering, bovenop de enorme stapel uitgeprinte en handgeschreven ondergetekende documenten.

Ondertussen wacht er een ongeduldig fonds van 50.000 $…

Voor de een sessie ‘presenteren & ondertekenen’, heb ik onze Muhtar laatst rondgereden in mijn blauwe Berlingo met NL-nummerbord, op zoek naar de juiste procedures en handtekenaars. De Muhtar is een boerse en traditionele man die gewend is aan z’n landerijtjes; en ook dat zijn gesluierde vrouw hem zonder vragen overal volgt. Ik zie zijn driftige handgebaartjes nog voor me waarmee hij mij in het gareel probeerde te houden.
Maar bij elke instantie heb ik in de loop van de projectontwikkeling mensen leren kennen, zodat de systematisch aan mij uitgereikte handen mij achter de Muhtar vandaan plukten en op de voorgrond zetten. Aan het eind van de dag mocht ik dan ook wat meer naast de Muhtar lopen…

Mijn onzichtbare steun, Emine van het NIHA, begeleidde me via de mobiele telefoon door de wirwar van procedures. Want alles wat je uitstippelt is anders als je het ook daadwerkelijk uitvoert… Toen we de dag begonnen, waren haar concluderende woorden aan de telefoon: “Dit is de te bewandelen weg vandaag, maar vergeet vooral de Muhtar niet mee te nemen, anders bereik je niets”.
De Muhtar heb ik dus de hele dag gevolgd, waarbij de te volgen procedure veranderde waar je bijstond. Mijn dieselauto bracht ons als een ganzebordpionnetje naar de diverse overheidsgebouwen in de provincie Nevşehir.
En nu is het wachten op de uitkomst van de aanstaande vergadering van de Koruma Kurulu en de start van de bouw.

Wordt vervolgd…

Ibrahimpaşa Muhtar voor het Nevşehir provinciegebouw (İl Özel İdaresi)

Ibrahimpaşa Muhtar voor het Nevşehir provinciegebouw (İl Özel İdaresi)

Advertenties

Op de Anatolische Hoogvlakte wordt je omringd door beesten. Van gewone: vrije vogels en insecten, tot meer specifieke, zoals ezels, geiten en schapen met een escorte van grote herdershonden (Kangals). Ook zijn er kettinghonden en zwerfkatten. En hele gewone dieren: onze huiskatten, die we voor de lol hebben.
Een dierenarts is er vooral voor de grote dieren die voor de boeren het inkomen verzorgen, door melk, vlees, arbeid of handel. En daar is de praktijk op ingericht. Een kat die een medicijn moet hebben en gewogen wordt, gaat in een plastic zak aan de vleeshaak met een tegengewicht eraan.

Laatst was Keesje, de jongste kat goed ziek. Een bacteriële infectie. Hij kotste zich de maag uit het lijf en na twee dagen zijn we met hem naar de ‘vee’arts gegaan. Hij kreeg vier injecties: antibioticum, een infuus, een antibraakmiddel en vitamines. Dit hebben we drie dagen gedaan en daarna zijn we op de pillen overgestapt en het vloeibaar dwangvoeren thuis.
En hij heeft nu, na acht dagen, nog geen appetijt vanwege de antibioticum, vandaar dat we hem nog met de spuit te eten geven. Maar de dierenarts heeft het goed gedaan! Keesje is bijna beter, maar erg mager.

Als we bij de dierenarts in Ürgüp zijn geweest betalen we netjes de rekening direkt na het consult. Drie keer een injectiesessie en een zak vol pillen kostte ons 25 € (en een dankbare fles rakı, omdat ie Keesje gered heeft…).
De boeren betalen niet meteen, maar veelal een half jaar later. Ze hebben geen geld, alles gaat op de pof. Pas als er geslacht, geoogst en gehandeld kan worden, wordt er betaald. Het bleke meisje wat we bij de dierenarts tegenkomen wordt nauwelijks betaald voor het bijhouden van de administratie van alle niet-betalende klanten van de dierenarts verdeeld over de hele regio. Het meisje doet dit met veel plezier, want ze houdt van dieren. We realiseren ons dat we met onze zieke ‘luxe’ gezelschapsdieren de dierenarts in dit seizoen zonder oogst, het broodnodige inkomen geven.
Vijf jaar geleden hoefde je niet met een hond of katje aan te komen: ze werden als noodzakelijk kwaad beschouwd en vervangbaar, want er wordt niet gecastreerd en gesteriliseerd. Nu vormt de hond of kat een regelmatig inkomen voor de dierenarts. Buitenlanders en de rijkere Turk hebben steeds meer plezierbeestjes in huis: de nieuwste trend. Er wordt inmiddels duur dieetvoer verkocht en fancy kattenvervoermanden. Ik zag zelfs kattensnoep staan en speciale hondenkluifjes.

Wat een verschil met Nederland met z’n overladen dierenspeciaalzaken en grote hoeveelheden goedverdienende humane dierenartsen, die de honden, katten en cavialeventjes goed weten te rekken.
En wij zijn blij met deze kleine praktijkverschuiving van de onze.

Keesje gezond

Keesje gezond

Keesje ziek in de 'hotdog' (voetenzak)

Keesje ziek in de 'hotdog' (voetenzak)

De ene kunstenaar ging en de andere kwam, met een overlapping van drie dagen.
Lisa MacLean is een maand geweest en Marina Carvalho uit Portugal blijft twee maanden. De beeldhouwer wisselt de fotograaf af.

Het opstarten van een art-residency is niet altijd een eenvoudige klus. Via het aanmeldformulier en de fotodocumentatie kennen we hun oeuvre en de techniek die ze gebruiken. Ook sturen ze een projectplan mee. Over de breedte genomen krijgen we kwalitatieve aanmeldingen en zelden wordt er iemand afgewezen op grond van het werk.
Een belangrijk aspect van het project is de haalbaarheid ervan binnen de context van onze residentie Babayan CultuurHuis. De zelfstandigheid en inventiviteit van de kunstenaar in deze rurale omgeving spelen een belangrijke rol, en hoe hij of zij zich tot het dorp en de Turkse cultuur verhoudt. En dat laatste is ook nog eens omkeerbaar…
‘Community-based art’ is daarmee een belangrijk uitgangspunt voor onze residentie, want elke kunstenaar verhoudt zich tot het dorp met het werk, tenzij iemand een maand lang binnen de dikke muren van ons gebouw blijft.
En daar zitten wij, als art residentie tussen met vertalen, uitleggen en soms bemiddelen.

Vooral de kunstenaars die naarbuiten tredende projecten hebben, meestal in situ kunst van beeldhouwers en installatiemakers, krijgen altijd met het dorp te maken. De mensen zijn nieuwsgierig, maar weten niets van moderne kunst omdat het niet tot hun dagelijkse ‘boeren’ ervaringswereld hoort. Wij leggen dan het een en ander uit.

Marina hakt in hout, het liefst in grote stammen en stronken van dode bomen, nog verankerd in de grond. Ze wekt die bomen weer tot leven door er abstracte vorm aan te geven en het aanbrengen van kleurrijke vlakken. Marina’s website.
Toen ze bij aankomst over haar balkon naar beneden de vallei inkeek, zag ze die enorme en uitnodigende stronk van een al 10 jaar dode populier, wachtend op haar hak- en schilderwerk. Inmiddels is ze aan de slag, omringd door kinderen en videonemende dorpelingen.

Net die dag had ik via de mail gehoord, dat er weer voortgang zat in het op handenstaande ecologische afvalwaterproject in ons dorp. Ibrahimpaşa heeft nog een open rioolsysteem: het afvalwater valt zo de valleien in en vindt zijn weg…
Dit artificiële rietland is een proefproject in Turkije geïnitieerd door het NIHAnkara (Nederlands Instituut voor Hoger Onderwijs in Ankara) in samenwerking met het Babayan CultuurHuis en gesponsord door Coca-Cola en UNDP. Het zou nu al in de uitvoeringsfase moeten zitten, maar papierwerk neemt tijd in Turkije.

De stronk van Marina staat toevallig aan de rand van het land wat aangekocht wordt voor het rietland, dus ze kreeg meteen toestemming om er te werken. Haar eerste hakgeluiden ervoeren wij als het startsein voor het ecologische afvalwaterproject.
En zo vallen de puzzelstukken in elkaar.

Marina Carvalho bij haar stronk, omringd door dorpskinderen

Marina Carvalho bij haar stronk, omringd door dorpskinderen

Marina Carvalho beeldhouwt een boom...

Marina Carvalho beeldhouwt een boom...

Lisa MacLean projecteert haar werk in een grot

Lisa MacLean projecteert haar werk in een grot

Installatie van Lisa MacLean

Installatie van Lisa MacLean

Een hele vreemde ervaring, het bezoek aan de historische christelijke kerk van Nevşehir. We werden getipt door Almut een vriendin van ons (zie vorig blog), die vertelde dat Cappadocië naast veel moois ook bizarre plekken bevat. Waaronder deze kerkgevangenisruine…

We zouden gaan wandelen gisteren, maar plotseling lag er weer sneeuw en dat was de aanleiding om op zoek te gaan naar deze kerk aan de oude weg van Nevşehir naar Niğde, vlak voor het dorpje Göre. We troffen een grauwe kerk aan met de bouwresten van een gevangenis met twee verdiepingen er onlosmakelijk in geconstrueerd.
In de gevangeniscellen waren, vooral op drie meter hoogte, de zeer kapotte resten van kleurrijke schilderingen van christelijke heiligen te zien, en op lichaamshoogte krasgraffiti en teksten weer afgedekt met verf. Tralies voor de ramen, dikke metalen deuren en een immens hoge muur eromheen. Binnenin de boogconstructie van de kerk bevonden zich de vierkante betonnen cellen met de nummers erboven. Het geheel drupte van het smeltwater en was nog ijskoud van de afgelopen winter en maakte daardoor de ellendige omstandigheden van de gevangenen weer voelbaar.

Mijn partner en medeblogschrijver Paul noemde de woordovereenkomst ‘kerk’ en ‘kerker’: mooi gevonden.
Ik voelde meer het menselijk lijden en vervat de kerk en de gevangenis daarmee in dat éne woord. Het lijden binnen het Christelijk geloof als verlossing en het lijden van de gevangenen in deze kerk. Maar de christelijke afbeeldingen zullen de gevangenen niet veel soelaas hebben geboden, daar het naar alle waarschijnlijkheid Islamieten waren. De – nu verwoeste – schoonheid van de kerk zal hen ook niet getroffen hebben. Kortom, de kerk was voor hen een streng gebouw met strakke betonmuren wat hen wreed binnenhield.
Wat me trof was die éne roze kolom in een van de cellen, en ook de kapper en kleermakersruimte buiten in een gebouwtje en er was een blauw voetbalgoal geschilderd op de torenhoge muur om de binnenplaats waartegen waarschijnlijk dagelijks een ‘luchthap’balletje werd getrapt. Een spoor van een moskee zag ik weer niet.

Twintig jaar geleden werden de gevangenen verhuisd en liet men alles achter. De dieven kwamen en stalen alles wat los en vast zat, van bedden tot dekens, kachels en kookspul, bedrading en ander metaal, maar de heiligen bleven zitten en keken afgebrokkeld toe op dit voortschrijdende afbraakproces. Er hangt nu zelfs een bordje buiten dat vermeld dat het jatten van de stenen en verder afbreken van de kerk verboden is…
De kerk werd uiteindelijk een startende ruine in het harde klimaat van de Anatolische Hoogvlakte, die alleen gered kan worden door grondige restauratie. Maar wie heeft voor dit duistere object belangstelling als er nog zoveel zoveel ander moois beschermd dient te worden in de honderden tufstenen valleien van Cappadocië.

In Istanbul zou men hier een jaarlijkse kunstmanifestatie van de grootste originaliteit onderbrengen, en Nevşehir is tenslotte de provinciehoofdstad.
Ik mag hopen voor de toeziende heiligen dat het ooit zover komt, want wat zou kunst een goede bestemming zijn voor zo’n gebouw.

De kerk gezien vanuit richting Göre

De kerk gezien vanuit richting Göre

Voorkant kerk

Achterkant kerk

Achterkant kerk

Voorkant kerk

De oude ingang (met erboven een schildering) met draaibare kolom

De oude ingang (met erboven een schildering) met draaibare kolom

Gevangenisgang in de kerk

Gevangenisgang in de kerk

Cel no. 6

Cel no. 6

Kapotte schildering van heiligen

Kapotte schildering van heiligen

Grafitti

Grafitti

De buitenmuur

De buitenmuur

 klik>> hier staan nog veel meer foto’s van deze tocht <<klik