Paardenkür.

16/08/2015

Sinds augustus 2014 heb ik het paard Bubbles. Hij is een van de vele neefjes van oom Totilas. Bubbles is een Appaloosa met een mooie tekening. En vanzelfsprekend ben ik hierdoor het laatste jaar meer dan geïnteresseerd geraakt in de verrichtingen van zijn oom.

Bubbles poseert

Bubbles poseert

Afgelopen week (d.d. augustus 2015) werd de Grand Prix Spécial bij de Europese kampioenschappen paardensport in Aken gereden.

Het was een trieste vertoning wat Totilas betreft (nu eigendom van de Duitser Matthias Rath), want hij bleek achteraf geconstateerd, een botontsteking in een van de achterbenen te hebben en liep daardoor een moeizame en waarschijnlijk pijnlijke kür.
En Nederlander Edward Gal met Undercover werd gediskwalificeerd, nadat zijn paard van stress op de tong had gebeten en bloed het schuim in de mond roze kleurde.

Totilas werd tot 2011 bereden door Gal en presteerde toen zeer veelbelovend op het hoogste niveau, mede door de klik tussen ruiter en paard.
Om die reden werd het dier onder de kont van Gal vandaan gekocht voor tussen de 10- en 15-miljoen Euro door de stiefmoeder van Rath (en paardenpartner Paul Schockemöhle) om zoontje Matthias te verwennen. Het paard werd echter ook voor fokdoeleinden ingezet, raakte onder andere door die overbelasting meerdere malen geblesseerd en dit is tot op de dag van vandaag niet meer goed gekomen.

Edward Gal en Totilas

Edward Gal en Totilas

Het zwaarmoedige Totilas-sprookje heeft hiermee een slecht einde gekregen en men onderkent dat het geweldige paard een oude dag gegund moet worden met nog wat spermaverkoop om de 15-miljoen onkosten wat te compenseren.

Met Edward Gal en Undercover komt het wel goed. Dit paard is jong en kan nog veel leren. En ik heb het grootste vertrouwen in de ruiter.

Gisteren was dus een trieste dag, ook omdat het regende.

Om de zinnen te verzetten ga ik meestal de Veluwse bossen in met Bubbles. Weer en wind deren me niet, maar gisteren, geïnspireerd door de EK ritten heb ik wat in de binnenbak gereden. Ik heb geoefend op een ontspannen voorwaarts neerwaartse draf, waarbij ik doorzit en het paard me voor mijn gevoel wat ‘optilt’ (als het goed gaat).
Ik weet het, het zijn paarden&ruitertermen, en normaal gesproken ben ik daar niet zo mee bezig, maar het was leuk om te doen. En als je een ‘eigen’ paard hebt, dan word je voorzichtig en zorgzaam en wil je het allerbeste voor je paard. Daar hoort een goede basis bij (voor ruiter èn paard) om te voorkomen dat er stress en/of blessures ontstaan met alle nare gevolgen vandien.

Als je je eenmaal gaat verdiepen in deze zaken word je gek van het aanbod.
Want er is zoveel over te lezen, zien en horen op het internet. En zoveel geld aan uit te geven ook. Aan advies, instructie, materiaal, zalfjes en andere prutsspulletjes, en vooral peperdure paardenaankleding… Kortom het is een geanimeerde markt.

Arthur's winkel

Arthur’s winkel

Maar ja, je wilt het perfecte voor je eigen paard, daar ben ik inmiddels wel achter. De band bouwt zich in hoger tempo op dan je kunt bijhouden.
Dus ik begrijp dat Edward Gal pijn gevoeld moet hebben toen Totilas naar Rath & co in Duitsland ging. En wellicht wist hij, dat het dier in handen van het enge broertje Schockemöhle voor andere doeleinden ge(mis)bruikt zou worden dan alleen voor de sportieve sport. Bij de prijsuitreiking van de landenwedstrijd afgelopen week, waarbij Nederland won en Duitsland brons kreeg werd op het podium een gênant handje geschud tussen Gal en Rath. Het moet voor Gal gevoeld hebben als het schudden van de hand van de onderhandelaar die een geliefde in gijzeling heeft…

Als laatste vraag ik me af hoe het kan, dat een toppaard wat in een topwedstrijd in Europa loopt, door een wedstrijd-gerelateerde medische keuring kan komen zonder dat er een botontsteking wordt gemeten in het bloed… Rarara…

Zonder zadel zwemmen in het vennetje

Zonder zadel zwemmen in het vennetje

Advertenties

Maandag: Tandırdag

29/11/2010

Vanochtend, eind november, zat ik samen met P op deze wonderbaarlijk mooie dag in de warme zon te ontbijten op mijn bovenste terras. Zo rond elf uur, lekker laat en lekker ontspannen. Het seizoen is voorbij dus is er vrije tijd!

Aan het ontbijt op het bovenste terras


Vanaf dat terras heb je een 360 graden panoramisch uitzicht over het dorp.
En wat schetst mijn verbazing? Ik zie uit bijna alle schoorstenen rook komen. Met dit weer? Op dit tijdstip? Terwijl deze dag alleen nog maar warmer zal worden? En terwijl de plattelandsturken zo economisch leven?!

Rokende schoorsteen


Ik moest hier even over nadenken. Blijkbaar is er iets bijzonders aan de hand.
En al snel wist ik het. Klokslag elf uur op maandagmorgen wordt in mijn dorp de Tandıroven gestookt. En dat betekent rook.

De Tandır is een steenoven, die zich in de grond bevindt (oude systeem) of opgemetseld op de grond, in een halfopen ruimte voor het huis. En de vrouwen stoken deze een keer per week en met feestdagen vaker vanwege de te verwachten gasten.

In de oven gaan dunne snel brandende takken van de druiven en andere struiken. Dat geeft een heet vuur. Er moet niet te veel in, want dan wordt de Tandır te heet, maar ook niet te weinig, want dan gaart het eten niet.
Het moet precies goed zijn, op een gasfornuis regelt men dit met knoppen…

Het stoken van de Tandıroven duurt de hele dag. Zodra het vuur uitgebrand is en de oven opgewarmd, wordt de as bij elkaar geveegd op een hoopje in het midden en afgedekt met een metalen plaat. Zo blijft het bergje as warmte uitstralen maar geeft geen vlekken op een eventueel gevallen brood.

Deeg wordt geplakt in een vloertandır


Bolletjes deeg worden tegen de binnenwand van de Tandır gedrukt. Daarna maakt men een gat in het midden van het deeg, om later het vastgebakken broodje van de wand af te kunnen trekken met een stok. Men herhaalt dit bakken drie keer en het levert rond de dertig broden op.

Gebakken Tandırbrood


Het brood wordt met een stok uit een hoge tandıroven gehaald

Er wordt meteen van gegeten met boter, pekmez (druivenstroop) en hete thee.


Na deze baksessie wordt de as opgeruimd en is de bodem van de Tandır weer vlak, zodat voedselpotten stabiel kunnen blijven staan.
De eerder gebruikte en zwartgebakerde potten worden gevuld met soep, verse groenten en vlees. Het gaat om terracotta-gebakken potten die met de hand gemaakt worden in het pottenbakkersdorp Avanos langs de rivier de Kızılırmak (Rode rivier).

De gevulde Tandır wordt afgedekt met een dikke steen en de potten blijven erin staan tot de maaltijd gegeten wordt. Meestal zo rond vijf uur ’s middags, als de kinderen uit school zijn en de werkers van het land.

Vuur in een hoge Tandır


Zwartgebakerde potten onderin de Tandır


Het Tandıreten wordt overgegoten in een grote schaal waar men zittend op de grond gezamelijk uit eet. Bij een feestelijke gelegenheid eet men van individuele borden.
Samen met het brood eet men ook turşu, een gepikkelde variëteit van stevige groentes, die wij voornamelijk kennen als augurken.

Tandıreten wordt in grote schalen overgegoten


Grote kans dat er een schoteltje of brood vandaag naar ons toekomt. Een Turk deelt altijd en men eet nooit alleen!
Kennen we in de ‘westerse wereld’ dit soort eten tegenwoordig niet als slow-food? Op het Turkse platteland hebben ze fast-food nooit leren kennen.
Gelukkig maar! Ik hoop dat de schoorsteentjes nog lang mogen roken op maandagmorgen: weer of geen weer.

Weer of geen weer

14/03/2009

Sneeuw zon sneeuw zon, het weer kan maar niet kiezen vandaag, en dat houdt lekker bezig. Wakker worden met sneeuw geeft een wat bedompte indruk als je gevoel al naar de lente staat, maar wordt weer opgehelderd als even later de zon schijnt en het om je heen gaat druppen dat het een lieve lust is.

De sneeuw verdwijnt ook weer als sneeuw voor de zon, want het is boven nul. En de matjes die we al buiten op de stoelen hadden gelegd moeten worden uitgeschud en opgehangen. Daarna buiten theedrinken in de warme zonnestralen, want de lucht is strakblauw. Even later geen sneeuw meer in het landschap te bekennen.

Echter…
Direkt daarop: wéér sneeuw. Onvoorstelbaar snel zijn er donkere wolken boven het huis samengetrokken en daar begint het weer. Volle vlokken vallen op de uitgehangen stoelzittinkjes. Ook dat houdt snel weer op en schijnt de volle warme zon weer.
Een opeenvolging van weerstypes die je lijken aangeboden door de BVN-wereld-tv weerman (“U weet het beter hoe het weer bij u is, want u woont er…”) om er vast aan te wennen: de zomer komt eraan maar juich vooral niet te vroeg.

Gisteren zei ik tegen Paul: “Ik verwacht de zwaluwen elk moment.” Geen idee of ze door sneeuwweer vliegen, maar als het zover is zal ik het laten weten.
Zo, nu eerst even genieten van een zonsondergang.

Uitzicht met sneeuw

Uitzicht met sneeuw

Ons uitzicht met zon

Ons uitzicht met zon