Paardenkür.

16/08/2015

Sinds augustus 2014 heb ik het paard Bubbles. Hij is een van de vele neefjes van oom Totilas. Bubbles is een Appaloosa met een mooie tekening. En vanzelfsprekend ben ik hierdoor het laatste jaar meer dan geïnteresseerd geraakt in de verrichtingen van zijn oom.

Bubbles poseert

Bubbles poseert

Afgelopen week (d.d. augustus 2015) werd de Grand Prix Spécial bij de Europese kampioenschappen paardensport in Aken gereden.

Het was een trieste vertoning wat Totilas betreft (nu eigendom van de Duitser Matthias Rath), want hij bleek achteraf geconstateerd, een botontsteking in een van de achterbenen te hebben en liep daardoor een moeizame en waarschijnlijk pijnlijke kür.
En Nederlander Edward Gal met Undercover werd gediskwalificeerd, nadat zijn paard van stress op de tong had gebeten en bloed het schuim in de mond roze kleurde.

Totilas werd tot 2011 bereden door Gal en presteerde toen zeer veelbelovend op het hoogste niveau, mede door de klik tussen ruiter en paard.
Om die reden werd het dier onder de kont van Gal vandaan gekocht voor tussen de 10- en 15-miljoen Euro door de stiefmoeder van Rath (en paardenpartner Paul Schockemöhle) om zoontje Matthias te verwennen. Het paard werd echter ook voor fokdoeleinden ingezet, raakte onder andere door die overbelasting meerdere malen geblesseerd en dit is tot op de dag van vandaag niet meer goed gekomen.

Edward Gal en Totilas

Edward Gal en Totilas

Het zwaarmoedige Totilas-sprookje heeft hiermee een slecht einde gekregen en men onderkent dat het geweldige paard een oude dag gegund moet worden met nog wat spermaverkoop om de 15-miljoen onkosten wat te compenseren.

Met Edward Gal en Undercover komt het wel goed. Dit paard is jong en kan nog veel leren. En ik heb het grootste vertrouwen in de ruiter.

Gisteren was dus een trieste dag, ook omdat het regende.

Om de zinnen te verzetten ga ik meestal de Veluwse bossen in met Bubbles. Weer en wind deren me niet, maar gisteren, geïnspireerd door de EK ritten heb ik wat in de binnenbak gereden. Ik heb geoefend op een ontspannen voorwaarts neerwaartse draf, waarbij ik doorzit en het paard me voor mijn gevoel wat ‘optilt’ (als het goed gaat).
Ik weet het, het zijn paarden&ruitertermen, en normaal gesproken ben ik daar niet zo mee bezig, maar het was leuk om te doen. En als je een ‘eigen’ paard hebt, dan word je voorzichtig en zorgzaam en wil je het allerbeste voor je paard. Daar hoort een goede basis bij (voor ruiter èn paard) om te voorkomen dat er stress en/of blessures ontstaan met alle nare gevolgen vandien.

Als je je eenmaal gaat verdiepen in deze zaken word je gek van het aanbod.
Want er is zoveel over te lezen, zien en horen op het internet. En zoveel geld aan uit te geven ook. Aan advies, instructie, materiaal, zalfjes en andere prutsspulletjes, en vooral peperdure paardenaankleding… Kortom het is een geanimeerde markt.

Arthur's winkel

Arthur’s winkel

Maar ja, je wilt het perfecte voor je eigen paard, daar ben ik inmiddels wel achter. De band bouwt zich in hoger tempo op dan je kunt bijhouden.
Dus ik begrijp dat Edward Gal pijn gevoeld moet hebben toen Totilas naar Rath & co in Duitsland ging. En wellicht wist hij, dat het dier in handen van het enge broertje Schockemöhle voor andere doeleinden ge(mis)bruikt zou worden dan alleen voor de sportieve sport. Bij de prijsuitreiking van de landenwedstrijd afgelopen week, waarbij Nederland won en Duitsland brons kreeg werd op het podium een gênant handje geschud tussen Gal en Rath. Het moet voor Gal gevoeld hebben als het schudden van de hand van de onderhandelaar die een geliefde in gijzeling heeft…

Als laatste vraag ik me af hoe het kan, dat een toppaard wat in een topwedstrijd in Europa loopt, door een wedstrijd-gerelateerde medische keuring kan komen zonder dat er een botontsteking wordt gemeten in het bloed… Rarara…

Zonder zadel zwemmen in het vennetje

Zonder zadel zwemmen in het vennetje

Advertenties

Nu ben ik in Nederland.
Maar doorgaans ben ik in Turkije.
Als ik in Nederland ben zweef ik vaak met mijn gedachten naar Turkije en dit gebeurt ook andersom. Het een is het gevolg van het ander. Dit krijg je als je op twee plaatsen woont en je in beide landen thuis voelt.

Het heen- en weergaan lijkt nu vanzelfsprekend te zijn, maar dat is lang niet zo geweest. De afgelopen jaren was mijn leven knap onrustig, op het chaotische af. Het heen en weer switchen tussen twee landen / leefomstandigheden / klimaten / culturen vereist het hebben van drijfveren en voldoende energie. De belangrijkste drijfveer is de aanvullende werking van de twee plekken, die zou ik niet willen missen, want:

Turkije heeft het landklimaat op de Anatolische Hoogvlakte met droge dorre steppen met grassen; maar – waar ik woon – een prachtig vulkanisch landschap; ik woon en werk er al twintig jaar in grotwoningen; en begeleid sinds zes jaar dagelijks beeldende kunstcollega’s die bij ons werken aan een kunstproject; onze poezen lopen er rond; en, als allochtoon word ik liefdevol omringd door Turkse vrienden; ik ben er in voorjaar, zomer en najaar. Het huis is voorbij het dorpsplein in het oude deel van een orthodox dorp waar iedereen je kent. Ik ben er gelukkig.

Rode vallei


Gomeda vallei


Erciyes vulkaan Cappadocië

Nederland heeft een zeeklimaat; ik er woon er sinds twee jaar in de bossen en heides van de Hoge Veluwe; met veel groen en mos; mijn huis is een chaletje met een tuin; ik werk er achter de computer en in ateliers elders; er heerst rust dus ik kan er ongestoord bezig zijn; de vogeltjes, hertjes en konijnen zijn de tuindieren; mijn chalet heet De Vogelaar; en ik heb de liefdevolle aandacht van een buurvriendin; en vrienden door het hele land; en ik ben er alleen twee maanden in wintertijd. Dit is wonen in een religieuzer deel van Nederland op een onderhouden park met hefboom en een zwembad, waar iedereen je kent. Ik ben er gelukkig.

Otterlo winter 2010/11


Otterlo winter 2010/11


Otterlo's veld

Mijn huis in Turkije is groot: 13 grotkamers (waarvan zes gastenkamers plus een atelier). Het huis in Otterlo is klein, dat heeft er maar twee en een open keuken. Beide huizen liggen zowat in een nationaal park met een internationaal bekend museum. In Nederland is dat park De Hoge Veluwe met museum Kröller Müller en in Turkije is dat het Göreme Nationaal Park met het Openlucht Museum vol rotskerkjes. Beide plekken zijn daarom toeristische hoogtepunten.

Jachthuis St. Hubertus


Rotskerk in Meskendir vallei

Beide plekken hebben een wonderlijke eigen magie, die ik elke dag beleef… Ik zweef van de hoge groene bomen naar de roodgele droge tufbulten en weer terug. De geuren van vochtige lommer en droge aarde slierten voortdurend door mijn hoofd. Soms een totale beleving, vaak een herinnering, de ene plek houdt de andere levend via mijn hersenen en danst ermee, kleurt en mengt.

Vroeger reed ik nog wel eens met de auto heen en weer tussen Nederland en Turkije om spullen te verhuizen.
Dat was in de tijd dat ik mijn grote woonatelier in Den Haag net had opgezegd en alle spullen voor wonen en werken moest comprimeren tot de berging van mijn moeders appartement. Nu ik in Otterlo woon is het deel ‘wonen’ uitgepakt voor het chalet en ‘werken’ wacht op een nieuw te ontwerpen chalet op de plek waar het huidige huisje nu staat. Het nieuwe chalet wordt de maximaal toegestane 55 m2 met comfort, zoals een ligbad en vloerverwarming, en een klein atelier met daklicht en uitzicht over de velden.
Een en ander aan huisraad en ateliermateriaal staat inmiddels ook in Turkije, vooral spullen die daar niet of moeilijk te verkrijgen zijn. Omdat ik halverwege nog niet wist hoe deze complexe aardverschuiving zou gaan verlopen was dit alles logistiek een lastige klus. Daarbij is opslag in Nederland schaars of duur.

Autobahn Duitsland met Turkse roos...

Ik zit nu in het oude huisje De Vogelaar rustig te werken achter de online computer met uitzicht op een beukenbos en met de maïsvelden achter me. De aanmeldingen voor de art-residency in Turkije komen langzaam binnen via de mail en dat kan allemaal per computer worden afgehandeld. Er hangt een wintersfeer en ik kan elke dag indelen zoals als ik wil, niemand die me lastig valt. Ik bepaal wanneer ik mensen wil ontmoeten en wie. Mijn leven in Nederland is ‘zichtbaar of onzichtbaar’ naar keuze en dat bevalt me goed voor een maand of twee.

Huisje De Vogelaar

In Turkije draaf ik over de vijfenveertig traptreden op en neer voor verzorgen, schoonmaak, kunstworkshops, maaltijden serveren en al datgene waar de kunstenaars en andere gasten me voor nodig hebben. Een klop op mijn voordeur met een vraag of opmerking ligt altijd op de loer. Residency-kunstenaars moeten op gang geholpen worden want zonder adviezen en assistentie komen de meesten niet aan de praat. Dat is de aard van het bedrijf: het intermediëren in een andere cultuur.

Als het nieuw te bouwen huisje in Nederland is gerealiseerd dan is de langstdurende en ingrijpendste culturele verschuiving van mijn leven achter de rug en staat alles letterlijk op zijn plaats. Dan kan ik rustig op de ingeslagen weg doorgaan tot dit – om wat voor reden dan ook – niet meer mogelijk is.
Een mens wordt nou eenmaal oud…

de zomertuin van huisje De Vogelaar