We waren hem al twee dagen kwijt…
En daar Keesje de kat er eigenlijk altijd is, om te eten en lekker op de bank te liggen, begonnen we ons gisterenavond aardig zorgen te maken.

Dus rond 9 uur een stukje naar het benedendorp gelopen en geroepen en geluisterd naar antwoord. En ja hoor, ter hoogte van het lege hotel van Sema in een wijkje waar geen mensen meer wonen klonk er poezegehuil. Vanuit haar onderste kamer leek het.
Paul is naar het plein gegaan en heeft Sabit usta (Tu: meester) gehaald die de sleutels heeft. Heel het hotel doorzocht: géén Keesje. In de onderste kamer vanaf het balkon hard geroepen… En daar hoorden we het gehuil weer.
Wat bleek, hij zat ergens aan de overkant van de vallei vast.
Wij ernaar toe en ons langzaam de vallei in laten zakken langs een steile helling, met zaklantaarns. En uiteindelijk vonden we hem in een gat 6 meter boven de grond: een duiventil in de valleiwand. En gelukkig scheen de volle maan, dus konden we hem goed zien zitten.


Een nachtelijk avontuur


Meteen een dikke lange zware tak gepakt en voor het gat gehouden, maar dat hielden we niet lang uit. En het was volkomen uitgesloten dat ie daar op korte termijn op zou stappen, we zagen alleen maar een mauwend en nerveus poezesnoetje daarboven. Maar goed, we wisten waar ie was, dus dat was al iets…
Teruggegaan naar huis om nog wat lange planken te halen en ‘lok’brokjes. En weer de vallei in om de planken aan elkaar te binden en op te tillen naar het gat, om Keesje een makkelijkere afstap te geven…

Inmiddels was het al 12 uur ’s nachts, dus de planken laten staan, brokjes eronder gezet en maar hopen dat we ergens gedurende de nacht het kattenluikje zouden horen klepperen, wat ‘Keesje Thuis’ zou betekenen. Maar nee, geen Kees, en natuurlijk niet slapen, want we dachten de hele tijd aan dat arme beessie in dat donkere holletje…

De volgende ochtend heb ik naar Mehmet Ali gebeld, die én van klimmen houdt én altijd erg goede ideeën heeft. Die kwam met een ladder en nog een plank en zijn zoon Ibrahim.


Het reddingsteam!

Het reddingsteam


Enfin, je snapt het: NIET Keesje naar beneden, maar Mehmet Ali naar boven. Eerst via een makkelijk weg linksom naar een grot. Maar die grotten bleken zich onderling niet te verbinden met de duiventil waar Kees zat. Dus toen via de moeilijke weg: rechtstreeks naar Kees, wiens grot zich helaas in een wat overhangende rots bevond.

Keesje bijna gered

Hebbes!



Nou de plaatjes laten het al zien, we hebben hem gered, hij KRIJJJJSTE op die plank, maar Paul pakte ‘m aan van Mehmet Ali en slingerde hem zo naar beneden waar Wolkje hem opwachtte die werkelijk oprecht blij was om hem te zien.

Keesje en Wolkje weer samen


Wolkje had overigens alle wandelingen van ons de avond ervoor, en van Paul met Mehmet Ali plus zoon geëscorteerd. Hij was er erg mee bezig en liep de hele tijd onderaan de duiventil te miauwen naar Kees. Die terugmauwde. Dat was erg aandoenlijk!

Nou, kijk maar naar de plaatjes. Het was een heel avontuur!! En Kees is weer thuis: alive and kicking. Alhoewel hij nog niet kan eten van de stress. Om eten begint ie nu pas te zeuren, tijdens het schrijven van dit blogje. Ik ga hem maar wat geven.
En voor ons is er het denkvoer over hoe hij erin gekomen is…

Advertenties

Grotten

13/03/2009

Wij wonen in een grottengebied. Iedereen die mijn website heeft bezocht weet dat mijn huis een grotwoning is: oude stallen en voorraadruimtes die we gerestaureerd hebben voor comfortabele bewoning.

Wijzelf wonen in boogkamers in een apart deel van het complex, maar al onze gasten krijgen altijd een grotkamer. Dit is zowel bijzonder als spannend, en zeker in de winter en het vroege voorjaar (als nu) heeft dit voordelen. Buiten is het koud, soms sneeuwt het en soms is er storm maar binnen in de grot merk je daar niets van. De grot is diep, droog en heeft een constante temperatuur. De wind giert buiten en niet om de grot. Dat betekent wel dat het ‘buitengevoel’ ver weg kan raken als je je lang in je grot hebt opgehouden.
Gisteren vroeg onze residencygast Lisa MacLean of ze mee mocht naar Ürgüp, een klein stadje verderop. Ze had lang binnen gezeten: gewerkt achter haar computer en ze moest er echt uit anders werd ze gek.
“Gek?!”, was mijn ongelovige antwoord. Veel reacties gehad op de grotten maar nooit gehoord dat ze mensen gek zouden kunnen maken. Wat ik wel weet is, dat je er enorm droomt, en je eigen gedachtes goed kunt volgen, want er komt geen geluid van buiten naar binnen, je zit onder de grond in een rotswand. En misschien is het dat wel wat Lisa bedoelde: je zit in de grot eigenlijk in je eigen hoofd, en je projecteert jouw beelden op de wanden. Je wordt niet afgeleid van je eigen gedachtengoed, je bént je gedachtengoed.

‘Plato’s Allegorie van de Grot’ is een mooi beeld van wat de mens kan overkomen in een totaal geisoleerde omgeving. Mensen die in Plato’s grot gevangen zaten en naar buiten werden gesleurd kregen een verbijsterend nieuwe wereld te zien. Is dat niet vergelijkbaar met wat onze gast ervaart, die (vrijwillig) in een grot vertoeft en meemaakt wat de Plato-gevangenen ervaarden: een wereld van projectie?
Het is maar wat je gewend bent: vrijheid of gevangenschap…

De Tandirkamer voor de restauratie

De Tandirkamer voor de restauratie


Tandirkamer na de restauratie

Tandirkamer na de restauratie


Terras voor de restauratie

Terras voor de restauratie


Terras na de restauratie

Terras na de restauratie