zonnebloem
Vanaf nu kan iedereen lid worden van de ‘ARFAN our donkey’ fangroep in facebook >>>klik hier<<< . Iemand suggereerde het de ‘ArFANpage’ te noemen en dat is het natuurlijk ook. In het half jaar dat Arfan nu bij ons is hebben we zo veel van over hem geschreven, gefotografeerd en gefilmd dat een fangroep op zijn plek is. Ook is er immense belangstelling van anderen voor deze ‘laatste ezel’ van Cappadocië.
Wellicht dat we in de toekomst nog eens een vriendin voor hem aanschaffen. Maar dan zullen we ook wat fondsen voor hem moeten werven. Dit is uiteraard mogelijk via de stichting Babayan Cultuurhuis, zeker als Arfan door de kunstenaars in hun kunstprojecten betrokken gaat worden.
DE ARFAN FANGROEP

Wordt Arfan dik?

Wordt Arfan dik?

Advertenties

Kerst is geweest en kalmpjes voorbij gegaan. Niets gevierd en weinig gedaan. Een keer extra getoost samen en wat lekkers voor onszelf en de beestjes klaargemaakt. Op kerstnacht ontzettend gelachen met Arfan die dol is op walnoten en aanviel op elke gekraakte noot in mijn hand. We zaten een stukje voorbij ons huis in zijn stalletje met een kelim als deur en een glas wijn erbij.

Arfan is dol op walnoten

Arfan is dol op walnoten


De architect, onze buurman moet ons lachen gehoord hebben en zich hebben afgevraagd wat we uitspookten. Turkse mannen zitten nou eenmaal niet ’s nachts uren bij ezels in stalletjes een nootje te kraken. Enfin, de volgende dag vertrok hij naar Ankara, de vriesnachten lieten zijn elektriciteitsmeter te snel draaien, zei hij, hij stookt geen kolen zoals wij. Er zijn vanaf nu gedurende de winter geen buren meer in ons benedendorp!

Elke jaar begin april starten we het CultuurHuis Babayan op, om vervolgens non-stop door te gaan tot eind november en soms half december. Non-stop betekent gasten en kunstenaars hosten, informeren en verantwoordelijk voor ze zijn. Tot dit jaar aten we elke avond Paul’s diners met de gasten mee, dat was naast eten ook werk dus vermoeiend. Dat hebben we dit jaar afgeschaft we eten nu privé. P kookt minder en mensen moeten van te voren opgeven als ze bij ons willen dineren en dat kan vier avonden in de week. Omdat er een restaurant is in het dorp is men niet meer afhankelijk van onze diners. Een keer per week houden we de kunstenaarsmaaltijd. Dat vinden we belangrijk voor ontmoeting, uitwisseling, projectpresentatie en het tonen van documentaires.
We zijn elke dag beschikbaar, en van half 8 ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds in touw (en als P kookt langer…). Op zondag zijn we vrij en gaan soms op pad, maar we blijven altijd bereikbaar. We struinen dan de nabije omgeving af en gaan ook naar andere plekken zoals Gökçetoprak (Grieks en Hettitisch), Topada Ağılı (Hettitisch), de Çat vallei (duiventillen) de yayla’s (zomerweiden) van Erçiyes Dağı, onze vulkaan (ga naar fotoalbum) en de kust van Silifke (Romeins).

Frottage op de Hettitische TOPADA steen

Frottage op de Hettitische TOPADA steen


Ik ging jaarlijks ook af en toe kort naar Nederland voor mijn moeder, P bleef in Turkije. De dagen zonder gasten, tussendoor in het seizoen, zijn zeldzaam. Ik heb het dus over negen maanden non-stop present zijn…

Om niemand om je heen te hebben die opkijkt en ‘iets’ wil vragen als je toevallig langsloopt in je eigen huis, is een luxe. Als je haar niet goed zit, of je bril scheef, je blouse vies is, als je zelf ongewassen bent of iets raars doet… geeft niets. We schuifelen en scharrelen onbevangen rond. Privé, eindelijk! Dan zou je denken: alle tijd om dit, dat, zus, zo te doen. Nee hoor, de tijd vliegt om, dingen blijven liggen, en er ligt ook nog een lange To Do lijst naast mijn computer. Vandaag weer niets afgestreept, want de waterman die erop staat was onbereikbaar (druk van de waterinstallatie te laag). En naast uitslapen heb ik verder alleen in de warme (!) decemberzon gezeten en gekeken naar Arfan die ook in het zonnetje aan zijn lange lijn rondlummelt en links en rechts verse grasjes graast.

Ontbijt in de eind december zon

Ontbijt in de eind december zon


Gisteren een fantastische wandeling gemaakt naar de Üzengi vallei richting Mustafapaşa. Wandelen is goed voor de moreel, merk ik. Waar je over piekert, wordt vervangen door Genieten. En door verbazing over het warme decemberweer, de prachtige uitzichten en het besef onbeperkt kunnen wandelen door zoveel bijzonders, gewoon vanuit je huis.
We struinen door maffe valleien en de ezel loopt gezellig mee, plast door water waar wij overheen springen en trekt mij omhoog waar het te steil wordt. Sinds we de ezel hebben ben ik minder moe na lange wandelingen.
In de Üzengi vallei achter ons huis

In de Üzengi vallei achter ons huis


Ik voel me niet heel moe maar wel vol. En dat volle vat wordt langzaam leger in deze rustperiode. Ik kan nog niet naar het atelier om te werken. Dit staat niet op de To Do lijst omdat het sowieso altijd door mijn hoofd speelt (kunstkop). Door het urgente vertrek naar Nederland een maand geleden vanwege mijn moeders overlijden, is het atelier in de opslagstand: vol planten en potten, en de atelierspullen staan in een hoek gedrukt met lappen eroverheen. We wisten tenslotte niet of het zou gaan vriezen in de tussentijd en buurvrouw Mediha komt er om de katten eten te geven.
Dat moet ik dus wel eerst doen: het atelier gangbaar maken. Hmmm, dat is een To Do… (zet ‘m nu op het lijstje). Er is namelijk nog steeds ons plan om te exposeren in het Kunst & CultuurCentrum van Nevşehir. P en ik hebben de toezegging, maar het werk is nog niet af. Gedurende het art-residencyseizoen komen we al helemaal niet toe aan eigen kunstwerken.

‘Niets doen’ is dus een relatieve toestand, maar de tussenmomentjes waarin het een feit is, zijn van grote waarde.

.

Sommige zaken behoeven geen woorden.
Alhoewel de catalogus -‘Memento Mori’- van Lisa MacLean, kunstenaar en fotograaf uit Canada, in het Engels is geschreven, is het een mooi toegankelijk verslag van een afgeronde kunstenaars residentie in maart 2009 in het Babayan CultuurHuis, Turkije.

Enjoy!!

DSC00189
Newroz Burning – installatie

DSC00482
‘Memento Mori’ – installatie

De ene kunstenaar ging en de andere kwam, met een overlapping van drie dagen.
Lisa MacLean is een maand geweest en Marina Carvalho uit Portugal blijft twee maanden. De beeldhouwer wisselt de fotograaf af.

Het opstarten van een art-residency is niet altijd een eenvoudige klus. Via het aanmeldformulier en de fotodocumentatie kennen we hun oeuvre en de techniek die ze gebruiken. Ook sturen ze een projectplan mee. Over de breedte genomen krijgen we kwalitatieve aanmeldingen en zelden wordt er iemand afgewezen op grond van het werk.
Een belangrijk aspect van het project is de haalbaarheid ervan binnen de context van onze residentie Babayan CultuurHuis. De zelfstandigheid en inventiviteit van de kunstenaar in deze rurale omgeving spelen een belangrijke rol, en hoe hij of zij zich tot het dorp en de Turkse cultuur verhoudt. En dat laatste is ook nog eens omkeerbaar…
‘Community-based art’ is daarmee een belangrijk uitgangspunt voor onze residentie, want elke kunstenaar verhoudt zich tot het dorp met het werk, tenzij iemand een maand lang binnen de dikke muren van ons gebouw blijft.
En daar zitten wij, als art residentie tussen met vertalen, uitleggen en soms bemiddelen.

Vooral de kunstenaars die naarbuiten tredende projecten hebben, meestal in situ kunst van beeldhouwers en installatiemakers, krijgen altijd met het dorp te maken. De mensen zijn nieuwsgierig, maar weten niets van moderne kunst omdat het niet tot hun dagelijkse ‘boeren’ ervaringswereld hoort. Wij leggen dan het een en ander uit.

Marina hakt in hout, het liefst in grote stammen en stronken van dode bomen, nog verankerd in de grond. Ze wekt die bomen weer tot leven door er abstracte vorm aan te geven en het aanbrengen van kleurrijke vlakken. Marina’s website.
Toen ze bij aankomst over haar balkon naar beneden de vallei inkeek, zag ze die enorme en uitnodigende stronk van een al 10 jaar dode populier, wachtend op haar hak- en schilderwerk. Inmiddels is ze aan de slag, omringd door kinderen en videonemende dorpelingen.

Net die dag had ik via de mail gehoord, dat er weer voortgang zat in het op handenstaande ecologische afvalwaterproject in ons dorp. Ibrahimpaşa heeft nog een open rioolsysteem: het afvalwater valt zo de valleien in en vindt zijn weg…
Dit artificiële rietland is een proefproject in Turkije geïnitieerd door het NIHAnkara (Nederlands Instituut voor Hoger Onderwijs in Ankara) in samenwerking met het Babayan CultuurHuis en gesponsord door Coca-Cola en UNDP. Het zou nu al in de uitvoeringsfase moeten zitten, maar papierwerk neemt tijd in Turkije.

De stronk van Marina staat toevallig aan de rand van het land wat aangekocht wordt voor het rietland, dus ze kreeg meteen toestemming om er te werken. Haar eerste hakgeluiden ervoeren wij als het startsein voor het ecologische afvalwaterproject.
En zo vallen de puzzelstukken in elkaar.

Marina Carvalho bij haar stronk, omringd door dorpskinderen

Marina Carvalho bij haar stronk, omringd door dorpskinderen

Marina Carvalho beeldhouwt een boom...

Marina Carvalho beeldhouwt een boom...

Lisa MacLean projecteert haar werk in een grot

Lisa MacLean projecteert haar werk in een grot

Installatie van Lisa MacLean

Installatie van Lisa MacLean