Een droom in een droom in een droom…

19/12/2012

Al eerder heb ik geschreven over het leven in twee werelden: Slierten in mijn hoofd. En nu werd deze ervaring aangescherpt door de volgende gebeurtenis.

Het begon met deze droom op de vroege ochtend van 24 november 2012.
Ik zit in de huiskamer van mijn ouderlijk huis op de grond en houd een envelop met een brief vast van de moeder van mijn moeder die we Opie noemden. De brief wordt steeds dikker in mijn handen en bolt helemaal op tot er op een gegeven moment een vonk uitspringt. Deze verdwijnt over mijn schouder naar achteren. Mijn zwarte kat Wolkje zit op mijn schoot en ik pak hem stevig vast, want het voelt niet goed en zelfs bedreigend. Ik kijk achter me en zie niets, maar als ik weer voor me kijk zit er een groot donker beerachtig monster naar me te staren. Ik schrik me dood en schreeuw. Door de schreeuw word ik wakker en ik lig in mijn Turkse slaapkamer in de grijs diffuse ochtendschemer. Ik trek aan het lichtkoordje van de lamp boven me, maar de lamp gaat niet aan. P mijn man, ligt naast me te slapen en ik zie drie armen aan zijn kant. Ik schrik en schreeuw weer, maar nu komt er geen geluid uit mijn keel. En terwijl ik doorkerm word ik wakker…
Ik heb geen lamp met een lichtkoordje, zie ik nu, en P ligt naast me met twee armen. Hoewel ik eerst twijfel weet ik na een paar minuten dat ik écht wakker ben. Ik vertel P mijn nachtmerrie.

Diezelfde avond werd ik gebeld door mijn broer, omdat mijn moeder die middag een zeer zware beroerte had gehad en in coma was geraakt. Of ik meteen kon komen. En met de assistentie van mijn verzekering arriveerde ik aan het eind van de middag van de volgende dag aan het bed van mijn moeder. Ze was diep in slaap leek het.

Samen lezen in verpleeghuis De Burcht, Rotterdam, 17 oktober 2012

Samen lezen in verpleeghuis De Burcht, Rotterdam, 17 oktober 2012


Mijn moeder verbleef al zeven jaar in diverse verpleeghuizen in Rotterdam en dit was haar derde grote beroerte. Omdat ze aan het begin van het zorgtraject een euthanasieverklaring had laten opstellen hebben we niet geprobeerd haar uit de coma te halen of deze onnodig te rekken. Een week later overleed ze om 3 uur ’s ochtends op zondag 2 december 2012. Haar crematie was op 7 december. Mijn broer en ik hadden redelijk de tijd om alle adressen te verifiëren en een mooie crematieplechtigheid te maken.
Opie (mijn oma waar ik de droombrief van kreeg) was componiste en pianiste. In 1978 had haar neef Barend van Veen met een zeer modern apparaat, een cassettedek, opnames gemaakt van haar zelf gespeelde en gecomponeerde pianowerken. Ons gezin woonde, vanwege de woningnood in naoorlogs Rotterdam, bij mijn grootouders in hun grote huis. Opie had daar in haar huiskamer twee zwarte Steinway vleugels staan en wij woonden op de verdiepingen daarboven. Dagelijks hoorde ik haar spelen en oefenen op werken van andere componisten en van zichzelf. Ik kende haar pianostukken dus goed maar had ze, toen ik de cassettebandjes terugluisterde, vele jaren niet meer gehoord.
Voor ma’s crematie hebben we een van die opnames uitgezocht. Want bijzonder is het als een moeder postuum op de crematie van haar dochter haar eigen muziek uitvoert. Ook hebben we uitgevoerde kamermuziek met harp van haar hand uitgezocht en de dochters van mijn broer hebben speciaal een lied gezongen en via een opname laten horen. Bloemen, foto’s en vrienden maakten de plechtigheid compleet.
deze wat oudere foto van ma hebben we laten zien bij haar crematie

deze wat oudere foto van ma hebben we laten zien bij haar crematie


Ook moest haar verpleeghuiskamer binnen vijf dagen (..) worden opgeruimd vanwege de wachtlijst en zo gingen haar laatste persoonlijke spulletjes door mijn handen. Gelukkig was er niet zo veel meer. De grote flat waar ze vroeger in woonde hadden we al jaren eerder opgeruimd. Ze kwam er toch niet meer.

Op 18 december vloog ik met P weer naar Turkije. Dat was gisteren.

En terwijl ik hier ben en terugkijk, lijken die ruim drie weken dat ik in Nederland was, als een droom. Zo anders en zo los van mijn dagelijks leven.
Hier zijn de poezen en de ezel, en dat grote bewerkelijke grothuis met vele trappen, de art residency met kunstenaars in soorten en maten. Cappadocië, dat gekke landschap waar ik in woon en op uitkijk. Het Turkse dorp waar iedereen bij mijn aankomst wist dat mijn moeder overleden was, omdat er ‘het lopend vuurtje’ nog bestaat, “başın sağolsun”: gecondoleerd. Een dochter van een kennis in het dorp had het op Facebook gelezen… en dat had zich rond gezongen. De buren, kennissen en vrienden die hun eigen Turkse sores hebben en deze meteen met me deelden na de condoleance. En door dit alles lijkt de afgelopen tijd in Nederland een droom waar vanuit ik wakker werd.
Alleen het verdriet over het laatste deel van mijn moeders leven en haar dood huist reëel in me.
Zoals Hanim, mijn Turkse moeder tegen me zei toen haar moeder overleed: “Het voelt alsof je wilt bellen met haar en er wordt niet opgenomen aan de andere kant van de lijn.” Letterlijk én figuurlijk heb ik mijn moeder door de jaren heen lange periodes in het jaar alleen telefonisch gesproken.
Het is nu stil aan de andere kant van die telefoonlijn tussen twee werelden.

'Sophia' portret van mijn moeder: 13 jaar

‘Sophia’ portret van mijn moeder: 13 jaar

Advertenties

3 Reacties to “Een droom in een droom in een droom…”

  1. Wendy Serter Says:

    Mooi stuk Willemijn, fijn dat je dat met ons wilt delen. Nogmaals sterkte met het verlies van je moeder.

  2. leo Says:

    Heel bijzonder, intens en mooi tegelijk. Dank voor dit bericht en sterkte met het verlies. Leo & Ada


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: