Over: ‘over een brokje op de grens…’

01/06/2009

Ooit schreef ik op een kunstenaarsforum.
Met andere kunstenaars uiteraard, maar ook met kunstliefhebbers. Soms ging het concreet over kunst of technische oplossingen, maar vaker was het een tijdsverdrijf waar de schrijfsels soms rare wendingen namen.
Met een Nederlandse kunstenaar in de USA Arjen van den Eerenbeemt (Aryen Hart) schreef ik over zijn eenzaamheid in den verre. Waar hij overigens goed boerde, maar soms verlangde hij naar Nederland en het ‘Nederlandse’, en zag geen manier om te remigreren. Dus luchtte hij zijn heimwee via dat forum. Omdat het een forum was volgden de schrijfsels elkaar snel op en het forum werd uiteindelijk opgeheven. Stukje zoek.

Véle jaren later googelde ik eens mijn naam. En kwam langs die weg het stukje opnieuw tegen als een slot poëzietje, een leuke metafoor in een intern ministerieel onderzoek over grensoverschrijdende openbaar-vervoersverbindingen. Via een aantal websites was het blijkbaar uiteindelijk daar terechtgekomen en diende zo z’n doel.

Onderstaand lees je mijn, voor Arjen, geschreven beeld van het fenomeen eenzaamheid door te leven in twee landen, wat ikzelf ook heb leren kennen door een vader- en een moederland te hebben.

'Eclipse et Osmose Vegetale' Salvador Dalí

'Eclipse et Osmose Vegetale' Salvador Dalí


Over een brokje op de grens…
En terwijl het brokje op de grens zat had hij het machtige uitzicht over twee gebieden. Hij keek naar de ene kant en hij keek naar de andere kant en beide kanten deden zijn osmotisch membraan op een andere manier trillen. En die trilling, die behoorde bij het beschouwen van het gebied aan de ene kant van de grens, deed hem telkens bijna overhellen naar die kant, zodat ie op een haar na van de grens afviel, zó plof dat gebied in. En bij het kijken naar de andere kant trilde het membraan anders en dáárdoor wist het brokje dat de gebieden anders van aard waren en dat ie ooit zou moeten kiezen tussen een van de twee…
Want daar op die grens, dat was geen leven. Want een grens is niets, het is slechts de positie van waaruit hij de gebieden kon overzien en het gevoel van leven, door verlangen, in stand kon houden. En dat ‘leven’, wat zo geleefd werd door het brokje, duurde voort en voort en het trilde en het keek en keek en verlangde… Een ding wist het brokje zeker, en dit kwam direct voort uit zijn sterk ontwikkeld grensbewustzijn: áls hij zou kiezen en zich van de grens zou laten afdonderen in een van die twee begrensde gebieden, dan zou dat definitief zijn, voor altijd en voor eeuwig… (o jee).
Dat voor-uitzicht verontrustte hem zo, dat hij verstijfde bij de gedachte. Daardoor werd het voor hem fysiek onmogelijk om verder over te hellen dan hij tot dan toe (en dat was een lange tijd, zo niet een eeuwigheid) had gedaan. En zo viel hij nooit ende nimmer en had eeuwig het dubbele in zijn beeld en ziel en was een ‘brokje op een grens’ en was/is daardoor de manifestatie van iets een-dimensionaals en daardoor was zijn verlangen ook niet echt, want alles is zoals het is, dus zat ie daar goed en dat was zijn lotsbestemming en duurde voort en voort (..)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: